การสร้างจิตสำนึกสาธารณะ

ย่าจะเห็นว่าสังคมไทยของเรากำลังอยู่ในภาวะวิกฤตโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการมีจิตสำนึกที่จะช่วยกันรักษาสิ่งของที่เป็นสาธารณะสมบัติต่างๆไม่ว่าจะเป็นตู้โทรศัพท์สาธารณะถังขยะที่นั่งเล่นในสวนสาธารณะต้นไม้หรือแม่ยนขยะออกจากรถลงถนนหน้าตาเฉยรักษาจึงเห็นว่าการปลุกจิตสำนึกสาธารณะคงต้องเริ่มกล่อมเกลาตั้งแต่เล็กเมื่อเริ่มรู้ความอยากจะจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่อาสาถึงเศษกระดาษในมือเดินรอบห้างมองหาถังขยะไม่เจอยต่างคิดว่าจะขอฝากไว้ที่มุมแห่งหนึ่งของห้างนั้นนั้นตอนนั้นอาองขอรู้ว่าตาวิเศษเห็นนะอย่าแซวรู้สึกผิดมากจึงเก็บใส่กระเป๋าเอากลับบ้านยาสารการโดนณรงค์ช่วงนั้นของโครงการตาวิเศษได้ผลดีมากแต่น่าเสียดายที่กลายเป็นไฟไหม้ฟางสำหรับโครงการที่ดีพี่ไม่ต่อเนื่องมาถึงจนถึงปัจจุบันในเรื่องการมีทั้งขยะในที่สาธารณะมากโดยทั่วไปอาจจะทำให้เกิดมีขยะเพิ่มขึ้นและเทียตับแปลกใจว่าที่ประเทศญี่ปุ่นจะไม่มีถังขยะตั้งทิ้งไว้ในที่สาธารณะเพราะคนญี่ปุ่นทุกคนจะเอาขยะใส่กระเป๋ากลับไปถึงที่บ้าน

สิ่งเหล่านี้ยากาศปลูกฝังหนูไอ้สวยการแต่งนิทานเล่าถึงเรื่องต่างๆที่กล่าวข้างต้นโดยการสร้างตัวละครที่มีหนูไอและเพื่อนเพื่อนเป็นเด็กที่ช่วยกันอนุรักษ์รักษาสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติความจริงสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติที่เรามองข้ามว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญแต่ความจริงเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้หากเราปลูกฝั่งให้ลูกลูกของเรารู้จักเอื้ออาทรเห็นใจคนอื่นและทำเพื่อคนอื่นบ้างแม้จะเป็นนางครั้งก็ตามก็จะค่อยค่อยซึมซับอยู่ในจิตใจของเด็กเด็กเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่จะได้มีจิตสาธารณะที่จะช่วยเหลือสังคมให้มีความสงบสุขได้อย่างแน่นอน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *